غزل ۲۰۸۲ - برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن

برایِ چَشمِ تو صد چَشمِ بَد توان دیدن
چه چَشمْ داری، ای چَشمِ ما به تو روشن ۱

پِیِ رضایِ تو آدم گِریست سیصد سال
که تا زِ خَندهٔ وَصلَش گُشاده گشت دَهَن ۲

به قَدْرِ گریه بُوَد خنده، تو یقین می‌دان
جَزایِ گریهٔ ابر است خنده‌هایِ ‌چَمَن ۳

اگر نه از نَسَبِ آدمی، بُرو، مَگِری
که نیست از سِیَهی زنگ را بُکا و حَزَن ۴

چو خود سپید ندیده‌ست، روسیه شاد است
چو پورِ قیصرِ رومی، تو راهِ زنگ بِزَن ۵

بَسی خَدَنگ خورَد اسپِ تازیِ غازی
که تازی است، نه پالانی است و نی کَوْدن ۶

خُصوص مَرکَبِ تازی که تو بَرو باشی
نِشَسته، ای شَهِ هَیجا و پَهْلوانِ زَمَن ۷

چو خارپُشت شود پُشت و پَهْلوش از تیر
که هست در صَفِ هَیجاش کَرّ و فَرِّ وَطَن ۸

چو شاه دست به پُشت و سَرَش فرومالَد
که ای گُزیده سَرآخُر، تویی مُخَصَّصِ من ۹

شوند آن همه تیرش چو چوب‌هایِ ‌نَبات
همه حَلاوت و لَذَّت، همه عَطا و مِنَن ۱۰

خَبَر ندارد پالانی‌یی ازین لَذَّت
سِپَر سَلامَت و مَحْروم و‌‌ بی‌بَها و ثَمَن ۱۱

زِ گفتْ توبه کُنم، توبه سود نیست مرا
به پیشِ پَنجه‌اَت ای اَرْسِلانِ توبه شِکَن ۱۲