غزل ۱۰۹۰ - در خرابات فنا جام بقا می نوشم

در خرابات فنا جام بقا می نوشم
می عشقست به فرمان خدا می نوشم ۱

جام می در کف و در کوی مغان می گردم
شادی ساقی باقی به صفا می نوشم ۲

بر من عاشق سرمست حلال است مدام
دُرد دردی که به ازصاف دوا می نوشم ۳

چشم سرمست خوشش جام میم می بخشد
نه شرابی که تو گوئی که چرا می نوشم ۴

جرعه ای نوش نکردی ز می لعل لبش
تو چه دانی که من این می ز کجا می نوشم ۵

توبه کردم که دگر توبه نخواهم کردن
گر خدا عمر دهد می ابدا می نوشم ۶

نعمت اللهم و با ساقی سرمست حریف
باده از صدق و نه از روی و ریا می نوشم ۷