غزل ۱۰۹۳ - سر کویت به همه ملک جهان نفروشم

سر کویت به همه ملک جهان نفروشم
خود جهان چیست غمت را به جهان نفروشم ۱

من که سودا زدهٔ زلف پریشان توام
یک سر موی تو هرگز به دو کان نفروشم ۲

برو ای عقل که من مستم و تو مخموری
زر چه باشد برو ای خواجه به جان نفروشم ۳

دُردی درد تو جانا نفروشم به دوا
جرعهٔ می به همه کون و مکان نفروشم ۴

جان و دل دادم و عشق تو خریدم به بها
بهر سودش نخریدم به زیان نفروشم ۵

نقدی از گنج غم عشق تو در دل دارم
این چنین نقد به صد گنج روان نفروشم ۶

سید کوی خرابات و حریف عشقم
گوشهٔ مملکت خود به جهان نفروشم ۷