غزل ۱۱۰۲ - ما سلطنت فقر به عالم نفروشیم

ما سلطنت فقر به عالم نفروشیم
یک جام شرابی به دو صد جم نفروشیم ۱

در کوی خرابات مغان همدم جامیم
هرگز به بهشت ابد این دم نفروشیم ۲

گوئی که به جز جنت شادی به غم عشق
شادی تو نگه دار که ما غم نفروشیم ۳

دردیست دلم را که به درمان نتوان داد
زخمی است درین سینه به مرهم نفروشیم ۴

بسیار فروشیم می ذوق و لیکن
یک جرعه به جانیست جوی کم نفروشیم ۵

گفتیم فروشیم یکی جرعه به جانی
سودا مکن ای خواجه که آنهم نفروشیم ۶

یک لحظه حضوری و دمی صحبت سید
گر زانکه دهد دست به عالم نفروشیم ۷