غزل ۱۱۴۷ - ما ز می شوق او عاشق و مست آمدیم

ما ز می شوق او عاشق و مست آمدیم
بر سر کوی مغان باده پرست آمدیم ۱

بیشتر از این ظهور ، خورده شراب طهور
ساقی ما گشته حور زان همه مست آمدیم ۲

چون که بیامد چو جان ، دوست درآن لامکان
گفت به ما این زمان بهر نشست آمدیم ۳

این دل ما خوش شده چون که رسید این خبر
چند روی در به در جام به دست آمدیم ۴

چون که درون دلم گشت نهان دلبرم
گفت به ما این زمان دست به دست آمدیم ۵

ساغر و ساقی ما جمله توئی والسلام
عشق نگوید تمام جمله ز هست آمدیم ۶

دوست درین یک چله کرد چنین غلغله
جمله در آن سلسله عشق پرست آمدیم ۷

هر سحری آن نگار برد مرا نزد یار
کرد مرا بی قرار نیست ز هست آمدیم ۸

سید دریا شکاف شست فکنده به بحر
در طلب عشق او جمله به شست آمدیم ۹