غزل ۱۱۶۱ - خیزید که تا جام شرابی به کف آریم

خیزید که تا جام شرابی به کف آریم
این یک دو نفس عمر به ضایع نگذاریم ۱

یک دم که ز ما فوت شود بی می و معشوق
شک نیست که آن دم ز خیالش نگذاریم ۲

هر جام پر از می که بیابیم بنوشیم
با همنفسی عمر عزیزش به سر آریم ۳

جان در تن ما عشق نهاده به امانت
امید که بر خاک در او بسپاریم ۴

بزمیست ملوکانه و رندان همه سرمست
گر باده ننوشیم در اینجا به چه کاریم ۵

آن عهد که با ساقی سرمست ببستیم
تا روز قیامت به همان قول و قراریم ۶

روشن شده ازنور رخش دیدهٔ سید
خوش نقش خیالی است که بر دیده نگاریم ۷