هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی و عاشقانه از حافظ، بیانگر حالات روحانی و مستی معنوی شاعر است. او خود را خراباتی و محو رازهای خلوت میداند، عاشق دلبر نازنینش است و با جام باده دمساز است. شاعر خود را سید عاشقان شیراز میخواند و از وحدت با معشوق و مستی ذوق عرفانی سخن میگوید.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههایی مانند باده و مستی ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامناسب یا نامفهوم باشد. درک این شعر نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۱۱۶۷ - ما خراباتیان جان بازیم
ما خراباتیان جان بازیم
محو سر خلوت رازیم ۱
عالمی مست ذوق ما گردند
گر زمانی به خلق پردازیم ۲
مطرب ما ز جان نوا یابد
ساز عشاق را چو بنوازیم ۳
سرخوشیم و حریف خماریم
با لب جام باده دمسازیم ۴
دلبر نازنین ما بر ماست
ما به آن نازنین همی نازیم ۵
جان ما چون حجاب جانان است
از میان شاید ار براندازیم ۶
بندهٔ ترک سرخوش خویشیم
سید عاشقان شیرازیم ۷
محو سر خلوت رازیم ۱
عالمی مست ذوق ما گردند
گر زمانی به خلق پردازیم ۲
مطرب ما ز جان نوا یابد
ساز عشاق را چو بنوازیم ۳
سرخوشیم و حریف خماریم
با لب جام باده دمسازیم ۴
دلبر نازنین ما بر ماست
ما به آن نازنین همی نازیم ۵
جان ما چون حجاب جانان است
از میان شاید ار براندازیم ۶
بندهٔ ترک سرخوش خویشیم
سید عاشقان شیرازیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۷۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۶۶ - ما عاشق رند دلپذیریم
گوهر بعدی:غزل ۱۱۶۸ - اجازت گر دهد دلبر به پای او سر اندازیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
