هوش مصنوعی: این شعر عرفانی و صوفیانه بیانگر حالت‌های روحانی و عاشقانه شاعر است که از دنیا روی برگردانده و به عشق و مستی معنوی روی آورده است. شاعر از عشق به معشوق، رندی، قلندری و باده‌نوشی سخن می‌گوید و خود را در آتش عشق و حالات معنوی توصیف می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌هایی مانند باده‌نوشی و رندی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی برای درک بهتر دارند.

غزل ۱۱۹۰ - مائیم کز جهان همه دل برگرفته ایم

مائیم کز جهان همه دل برگرفته ایم
جان داده ایم و دامن دلبر گرفته ایم ۱

مست و خراب و عاشق و رندیم و باده نوش
آب حیات از لب ساغر گرفته ایم ۲

چون مذهب قلندر رندی و عاشقی است
رندانه ما طریق قلندر گرفته ایم ۳

صدبار خوانده ایم کلام خدا تمام
امروز فاتحه دگر از سر گرفته ایم ۴

عشق آتشی گرفته و در جان ما زده
ما شمع وار از آتش او در گرفته ایم ۵

بر لب گرفته ایم لب جام می مدام
دامان ساقی و لب کوثر گرفته ایم ۶

یاران ندیم مجلس ما نعمت الله است
بنگر که ما حریف چه درخور گرفته ایم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۱۸۹ - مدتی شد که به جان باتو در آمیخته ایم
گوهر بعدی:غزل ۱۱۹۱ - همه جا طالب وصال توایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.