غزل ۲۰۹۳ - تازه شد ازو، باغ و بر من

تازه شُد ازو، باغ و بَرِ من
شاخِ گُلِ من، نیلوفرِ من ۱

گَشته‌ست رَوان، در جویِ وَفا
آبِ حَیَوان، از کوثرِ من ۲

ای رویِ خوشَت، دین و دلِ من
ای بویِ خوشَت، پیغامبرِ من ۳

هر لحظه مرا، در پیشِ رُخَت
آیینه کُند، آهنگرِ من ۴

من خُشک لَبَم، من چَشمْ تَرَم
این است مَها خُشک و تَرِ من ۵

آن کَس که مَنَم خاکِ دَرِاو
می‌کوبَد او بام و دَرِ من ۶

آن کَس که مَنَم پابستهٔ او
می‌گردد او گِردِ سَرِ من ۷

باده نَخورَم، وَرْزان که خورَم
او بوسه دَهَد بر ساغَرِ من ۸

پِسْتانِ وَفا، کی کرد سِیَه؟
آن دایهٔ جان، آن مادرِ من ۹

از من دو جهان، صد بَر بِخورَد
چون آید او اَنْدَر بَرِ من ۱۰

دِزدارِ فَلَک، قَلْعه بِدَهَد
چون گردد او سَرلشکرِ من ۱۱

بَربَند دَهان، غَمّازْ مَشو
غَمّاز بس است آن گوهرِ من ۱۲