هوش مصنوعی:
این متن بیانگر عشق و وحدت با خداوند و رسیدن به مرحلهای از یقین و فنا در ذات الهی است. شاعر خود را بندهٔ مطلق خدا و فرزند یقین میداند و ادعا میکند که در مجمع انبیا و اولیا جایگاهی والا دارد. او از مستی عشق و وحدت سخن میگوید و تأکید میکند که به ذات خویش واصل شده و با هر صفتی هماهنگ است. در پایان، شاعر به فنا در خداوند و اتحاد با او اشاره میکند.
رده سنی:
18+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از عبارات مانند «ما خدائیم» ممکن است برای مخاطبان جوانتر گمراهکننده یا نامفهوم باشد.
غزل ۱۲۰۰ - ما بندهٔ مطلق خدائیم
ما بندهٔ مطلق خدائیم
فرزند یقین مصطفائیم ۱
در مجمع انبیا حریفیم
سر حلقهٔ جلمه اولیائیم ۲
او با ما ، ما ندیم اوئیم
آیا تو کجا و ما کجائیم ۳
مستیم ز شراب وحدت عشق
مستانه سرود می سرائیم ۴
تا واصل ذات خویش گشتیم
با هر صفتی دمی سرائیم ۵
یک معنی و صدهزار صورت
در دیدهٔ خلق می نمائیم ۶
سید ز خودی خود فنا شد
والله به خدا که ما خدائیم ۷
فرزند یقین مصطفائیم ۱
در مجمع انبیا حریفیم
سر حلقهٔ جلمه اولیائیم ۲
او با ما ، ما ندیم اوئیم
آیا تو کجا و ما کجائیم ۳
مستیم ز شراب وحدت عشق
مستانه سرود می سرائیم ۴
تا واصل ذات خویش گشتیم
با هر صفتی دمی سرائیم ۵
یک معنی و صدهزار صورت
در دیدهٔ خلق می نمائیم ۶
سید ز خودی خود فنا شد
والله به خدا که ما خدائیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۳۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۹۹ - ما عاشق و مستیم و طلبکار خدائیم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۰۱ - بندهٔ سید سرمستانیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
