غزل ۱۱۹۹ - ما عاشق و مستیم و طلبکار خدائیم

ما عاشق و مستیم و طلبکار خدائیم
ما باده پرستیم و از این خلق جدائیم ۱

بر طور وجودیم چو موسی شده ازدست
بی پا و سر آشفته و جویای لقائیم ۲

روحیم که در جسم نباشد که نباشیم
موجیم که در بحر به یک جای نیائیم ۳

در صومعهٔ سینهٔ ما یار مقیمست
ما از نظرش صوفی صافی صفائیم ۴

ما غرق محیطیم نجوئیم دگر آب
ای بر لب ساحل تو چه دانی که کجائیم ۵

مائیم که از سایه گذشتیم دگر بار
ما سایه نجوئیم همائیم همائیم ۶

مائیم که از ما و منی هیچ نماندست
در عین بقائیم و منزه ز فنائیم ۷

گاهی چو هلالیم و گهی بدر منیریم
گاهی شده در غرب و گه از شرق برائیم ۸

سید چه کنی راز نهان فاش نگفتیم
در خود نگرستیم خدائیم خدائیم ۹