غزل ۱۲۰۴ - مستیم و خرابیم و گرفتار فلانیم

مستیم و خرابیم و گرفتار فلانیم
سر حلقهٔ رندان خرابات جهانیم ۱

ایمان به جز از کفر سر زلف نداریم
جز معرفت عشق دگر علم ندانیم ۲

ما پیر خرابات جهانیم و لیکن
در عاشقی و باده خوری رند خرابیم ۳

گو خلق بدانند که ما عاشق و مستیم
گو فاش بگویند که بر خود نگرانیم ۴

ما نور قدیمیم که پیدا به حدوثیم
ما گنج وجودیم که از دیده نهانیم ۵

بی عقل توانیم که عمری به سر آریم
بی جام می عشق زمانی نتوانیم ۶

سید ز سر ذوق سخن گوید و خواند
هر قول که از ذوق بگویند بخوانیم ۷