هوش مصنوعی:
این متن عرفانی بیانگر فقر و نیاز انسان به خداوند و عشق به اوست. شاعر خود را گدای درگاه الهی میداند و با وجود ناآگاهی از خود، مدعی آگاهی از خداوند است. او از عشق الهی، رهایی از تعلقات دنیوی و امنیت در سایه ذکر توحید سخن میگوید.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عرفانی عمیق و نیازمند درک و تجربه کافی برای فهم کامل است. همچنین ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۱۲۱۷ - ما گدایان حضرت شاهیم
ما گدایان حضرت شاهیم
پرده داران خاص اللهیم ۱
باده نوشان مجلس عشقیم
ره نشینان خاک این راهیم ۲
گر چه از خود خبر نمی داریم
به خدا کز خدای آگاهیم ۳
در ضمیر منیر دل مهریم
بر سپهر وجود جان ماهیم ۴
گاه در مصر تن عزیز خودیم
که چو یوسف فتاده درچاهیم ۵
کام دل در کنار جان داریم
ایمن از آرزوی دلخواهیم ۶
بندهٔ ذاکران توحیدیم
سید ملک نعمت اللهیم ۷
پرده داران خاص اللهیم ۱
باده نوشان مجلس عشقیم
ره نشینان خاک این راهیم ۲
گر چه از خود خبر نمی داریم
به خدا کز خدای آگاهیم ۳
در ضمیر منیر دل مهریم
بر سپهر وجود جان ماهیم ۴
گاه در مصر تن عزیز خودیم
که چو یوسف فتاده درچاهیم ۵
کام دل در کنار جان داریم
ایمن از آرزوی دلخواهیم ۶
بندهٔ ذاکران توحیدیم
سید ملک نعمت اللهیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۸۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۱۶ - ما از شرابخانهٔ جانانه می رسیم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۱۸ - ما گوهر بحر لایزالیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.