هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از احساسات درونی خود، از جمله عشق، غم، رشک و امید سخن میگوید. او از عناصر طبیعت مانند خورشید، کوه و گل برای بیان احساساتش استفاده میکند. شاعر همچنین به مفاهیمی مانند دوزخ، بهشت و روزهای خاص مانند آدینه اشاره میکند تا عمق احساسات خود را نشان دهد.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق و نمادین است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند دوزخ و رشک نیاز به درک بالاتری از زندگی و احساسات انسانی دارند که معمولاً در سنین بالاتر شکل میگیرد.
غزل ۲۰۹۶ - گر تنگ بدی این سینهٔ من
گَر تَنگ بُدی این سینهٔ من
روشن نشُدی آیینهٔ من ۱
ای خارْ گُلی از روضهٔ من
دوزخ تَبِشی از کینهٔ من ۲
خورشیدِ جهانْ دارد اثری
از کَرّ و فَرِ دوشینهٔ من ۳
آن کوهِ اُحُد، پَشمین شده است
از رَشکِ من و پَشمینهٔ من ۴
چون جَوْزِ کُهَن، اِشْکَسته شوی
گَر نوش کُنی لَوْزینهٔ من ۵
از بَهرِ دلِ این شیشه دلان
باشد بَرَکه در چینهٔ من ۶
از بَهرِ چُنین جَمعیّتِ جان
هر روز بُوَد آدینهٔ من ۷
تا تازه شود پَژمُردهٔ من
تا مَرد شود عِنّینهٔ من ۸
روشن نشُدی آیینهٔ من ۱
ای خارْ گُلی از روضهٔ من
دوزخ تَبِشی از کینهٔ من ۲
خورشیدِ جهانْ دارد اثری
از کَرّ و فَرِ دوشینهٔ من ۳
آن کوهِ اُحُد، پَشمین شده است
از رَشکِ من و پَشمینهٔ من ۴
چون جَوْزِ کُهَن، اِشْکَسته شوی
گَر نوش کُنی لَوْزینهٔ من ۵
از بَهرِ دلِ این شیشه دلان
باشد بَرَکه در چینهٔ من ۶
از بَهرِ چُنین جَمعیّتِ جان
هر روز بُوَد آدینهٔ من ۷
تا تازه شود پَژمُردهٔ من
تا مَرد شود عِنّینهٔ من ۸
وزن:
مستفعلتن مستفعلتن
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۴۶۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۰۹۵ - با من صنما دل یک دله کن
گوهر بعدی:غزل ۲۰۹۷ - چون دل جانا بنشین بنشین
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
