هوش مصنوعی: این متن عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق و ارتباط آن با مفاهیم عرفانی مانند ایمان، کفر، و مستی معنوی است. شاعر از عشق به معشوق به عنوان منبع آرامش و رونق ایمان یاد می‌کند و از مفاهیمی مانند میخانه و مستی به عنوان نمادهای عرفانی استفاده می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و شناختی نیاز دارد. همچنین، استفاده از نمادهایی مانند میخانه و مستی ممکن است برای سنین پایین‌تر نامناسب باشد.

غزل ۱۲۳۱ - راحت جانم توئی ای جان و ای جانان من

راحت جانم توئی ای جان و ای جانان من
بی وصالت راحتی چندان ندارد جان من ۱

رونق ایمان من قدرش نبودی این قدر
گر نبودی کفر زلفت رونق ایمان من ۲

نقد گنج تو بود کنج دل ویرانه ام
گنج اگر خواهی بجو کنج دل ویران من ۳

باده می نوشی در آ در گوشهٔ میخانه ای
ذوق ما داری طلب کن مجلس مستان من ۴

مبتلایم از بلایت کار من بالا گرفت
دردمندم دُرد دردت می کند درمان من ۵

ساقی سرمستم و میخانه را کردم سبیل
زاهد مخمور کی ماند درین دوران من ۶

میر رندان جهان امروز نزد عارفان
نعمت الله منست و سید و سلطان من ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۳۰ - دل که باشد گر نباشد بندهٔ فرمان من
گوهر بعدی:غزل ۱۲۳۲ - جانم فدای جان تو ای جان و ای جانان من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.