غزل ۱۲۸۱ - گر خدا خواهی جدا از خود مدان

گر خدا خواهی جدا از خود مدان
از خدا می دان خدا از خود مدان ۱

گر همه عالم به درویشی دهی
لطف می فرما عطا از خود مدان ۲

فاعل مختار در عالم یکی است
در حقیقت فعل ما از خود مدان ۳

ما به او محتاج و او از ما غنی
تو فقیری این غنا از خود مدان ۴

از فنا و از بقا بگذر خوشی
این فنا و این بقا از خود مدان ۵

درد او بخشد دوا هم او دهد
عارفا درد و دوا از خود مدان ۶

در همه حالی که باشی ای عزیز
نعمت الله را جدا از خود مدان ۷