هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که از دلهای عاشق میخواهد تا با رها کردن هشیاری و تعلقات دنیوی، به سمت معشوق (جانانه) حرکت کنند و با مستی و رندی، راه عشق را بپیمایند. شاعر توصیه میکند که مانند سایه، پروانه، یا دریا، از خودگذشتگی کنند و به عشق حقیقی برسند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند رندی و مستی نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۲۸۸ - ای دل به درخانهٔ جانانه گذر کن
ای دل به درخانهٔ جانانه گذر کن
مستانه در آن کوچهٔ میخانه گذر کن ۱
هشیار صفت بر سر کویش مرو ای دل
رندانه مجرد شو و مستانه گذر کن ۲
با صورت جان مهر معانی نتوان یافت
چون سایه شو و بر در آن خانه گذر کن ۳
جان ساز تو پروانهٔ آن شمع جمالش
مستانه بر آن شمع چو پروانه گذر کن ۴
چون مردمک دیدهٔ ما گوشه نشین شو
بی منت کاشانه ز کاشانه گذر کن ۵
ریش دل ما مرهم و افسون بپذیرد
ای ناصح ازین گفتن افسانه گذر کن ۶
سید تو اگر طالب دردانهٔ عشقی
دریا شو و از قطرهٔ دردانه گذر کن ۷
مستانه در آن کوچهٔ میخانه گذر کن ۱
هشیار صفت بر سر کویش مرو ای دل
رندانه مجرد شو و مستانه گذر کن ۲
با صورت جان مهر معانی نتوان یافت
چون سایه شو و بر در آن خانه گذر کن ۳
جان ساز تو پروانهٔ آن شمع جمالش
مستانه بر آن شمع چو پروانه گذر کن ۴
چون مردمک دیدهٔ ما گوشه نشین شو
بی منت کاشانه ز کاشانه گذر کن ۵
ریش دل ما مرهم و افسون بپذیرد
ای ناصح ازین گفتن افسانه گذر کن ۶
سید تو اگر طالب دردانهٔ عشقی
دریا شو و از قطرهٔ دردانه گذر کن ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۶۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۸۷ - در چشم پر آب ما نظر کن
گوهر بعدی:غزل ۱۲۸۹ - خانهٔ دل ز غیر خالی کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.