غزل ۲۱۰۷ - جان منی، جان منی، جان من

جانِ مَنی، جانِ مَنی، جانِ من
آنِ مَنی، آنِ مَنی، آن مَن ۱

شاهِ مَنی، لایِقِ سودایِ من
قَندِ مَنی، لایِقِ دندانِ من ۲

نورِ مَنی، باش دَرین چَشمِ من
چَشمِ من و چَشمهٔ حیوانِ من ۳

گُل چو تو را دید به سوسن بِگُفت
سَروِ من آمد به گُلِستانِ من ۴

از دو پراکُنده تو چونی؟ بگو
زُلفِ تو حالِ پَریشانِ من ۵

ای رَسَنِ زُلفِ تو پابَندِ من
چاهِ زَنَخْدانِ تو زندانِ من ۶

دست فَشان، مَست، کجا می‌رَوی؟
پیشِ من آ، ای گُلِ خندانِ من ۷