هوش مصنوعی:
این متن عرفانی از مولانا بیانگر وحدت وجود و عشق الهی است. شاعر از جستجوی حقیقت در درون خود و اتحاد با معشوق ازلی سخن میگوید. مفاهیمی مانند تشنگی معنوی، سرمستی عشق، انعکاس حق در آینهی وجود و وحدت عاشق و معشوق به زیبایی تصویر شدهاند.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۱۳۶۸ - شد روان آب حیات ما به جو
شد روان آب حیات ما به جو
عین ما می جو از این دریا و جو ۱
آب را می نوش از جام حباب
تشنهٔ آب خوشی از ما بجو ۲
عشق سرمستست در کوی مغان
می رود دل در پی او کو به کو ۳
بشنو و از خود سخن دیگر مگو
هرچه گوید او بگو آنرا بگو ۴
چشم ما روشن به نور روی اوست
لاجرم بینیم ما او را به او ۵
موج دریائیم و دریا عین ما
خوش همی گردیم دائم سو به سو ۶
در چنین آئینهٔ گیتی نما
سید و بنده نشسته روبرو ۷
عین ما می جو از این دریا و جو ۱
آب را می نوش از جام حباب
تشنهٔ آب خوشی از ما بجو ۲
عشق سرمستست در کوی مغان
می رود دل در پی او کو به کو ۳
بشنو و از خود سخن دیگر مگو
هرچه گوید او بگو آنرا بگو ۴
چشم ما روشن به نور روی اوست
لاجرم بینیم ما او را به او ۵
موج دریائیم و دریا عین ما
خوش همی گردیم دائم سو به سو ۶
در چنین آئینهٔ گیتی نما
سید و بنده نشسته روبرو ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۸۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۶۷ - تا قیامت ترک جام می مگو
گوهر بعدی:غزل ۱۳۶۹ - این چشم تو دایم مدام آب روان دارد بجو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
