غزل ۲۱۱۵ - بازرسید آن بت زیبای من

بازرَسید آن بُتِ زیبایِ من
خُرَّمیِ این دَم و فردایِ من ۱

در نَظَرش روشنیِ چَشمِ من
در رُخِ او، باغ و تماشایِ من ۲

عاقِبَةَ الْاَمْربه گوشش رَسید
بانگِ من و نَعْره و هَیهایِ من ۳

بر دَرِ من کیست که دَر می‌زند؟
جان و جهان است و تَمنّایِ من ۴

گَر نَزَنَد او دَرِ من، دَردِ من
وَرْ نکُند یادِ من او، وایِ من ۵

دور مَکُن سایهٔ خود از سَرَم
بازمَکُن سِلْسِله از پایِ من ۶

در چه خیالی، هَله ای روتُرُش؟
رو بَرِ حَلْوایی و حَلْوایِ من ۷

هم بِخور و هم کَفِ حَلْوا بیار
تا که بِیَفزاید صَفرایِ من ۸

ریشِ تو را سخت گرفته‌‌ست غَم
چیست زَبونیِّ تو؟ بابایِ من ۹

در زَنَخَش کوب، دو سه مُشتْ سخت
ای نَر و نَرزاده و مولایِ من ۱۰

مَشک بِدَرّید و بِیَنداخت دَلْو
غَرقهٔ آب آمد سَقّایِ من ۱۱

بانگ زدم کِی کَرِ سَقّا بیا
رفت و بِنَشنید عَلالایِ من ۱۲

آنِ من است او و به هر جا رَوَد
عاقِبَت آید سویِ صَحرایِ من ۱۳

جوشش دریایِ مُعَلَّق نِگَر
از لُمَعِ گوهرِ گویایِ من ۱۴

گوید دریا که زِ کَشتی بِجِه
دَررو در آبِ مُصَفّایِ من ۱۵

قَطره به دریا چو رَوَد دُر شود
قَطره شود بَحْر به دریایِ من ۱۶

تَرکِ غَزَل گیر و نِگَر در اَزَل
کَزْ اَزَل آمد غَم و سودایِ من ۱۷