غزل ۲۱۱۶ - آمده‌یی بی‌گه، خامش مشین

آمده‌یی بی‌گَه، خامُش مَشین
یک قَدَحِ مَردْفَکَن بَرگُزین ۱

آبِ رَوان داد زِ چَشمه‌یْ حَیات
تا بِدَمَد سَبزه زِ آب و زِ طین ۲

آن میِ گُلگون، سویِ گُلْشَن کَشان
تا بِگَزَد لاله رُخِ یاسَمین ۳

راحْ نِما روحِ مرا، تا که روح
خندد و گوید سُخَنی خَندَمین ۴

دَرکَشَد اندیشه گَری دستِ خود
چون که بَراَفْشانَد یارْ آستین ۵

گَردنِ غَم را بِزَنَد تیغِ میْ
کین بِکَشَد کانِ حَلاوت زِ کین ۶

بام و دَرِ مَجْلِسْ اَفْغان کُند
کَاغْتَنِموا اَلْقَهْوَةَ یا شارِبین ۷

گوش گُشا جانِبِ حَلْقه‌یْ کِرام
چَشم گُشا، روشنیِ چَشمْ بین ۸

سَجده کُند چینْ چو گُشایَد دو چَشم
جَعْدِ تو را بیند پنجاه چین ۹

خُرَّمی‌‌‌‌اَش بر دلِ خُرَّم زَنَد
سویِ اَمین آید روحُ الْاَمین ۱۰

مادرِ عشرت چو گُشایَد کِنار
بازرَهَد جان زِ بَنات و بَنین ۱۱

بس کُنم و رَخْت به ساقی دَهَم
وَزْ کَفِ او گیرم دُرِّ ثَمین ۱۲