غزل ۲۱۱۷ - پیش ترآ، ای صنم شنگ من

پیش تَرآ، ای صَنَمِ شَنگِ من
ای صَنَمِ هم دل و هم رَنگِ من ۱

شیوه گری بین که دِلَم تَنگ شُد
تا تو بِگوییش که دِلْتَنگِ من ۲

جنگ کُنم با دلِ خود چون عَوان
تا تو بگویی سَره سَرهنگِ من ۳

چند بِپُرسی که رُخَت زَرد چیست؟
از غَمِ تو ای بُتِ گُلْرنگِ من ۴

دوش به زُهره همه شب می‌رَسید
زاریِ این قالَبِ چون چَنگِ من ۵

جانِ مرا از تَنِ من بازخَر
تا بِرَهَد جانِ من از نَنگِ من ۶

ای شُده از لُطفِ لبِ لَعْلِ تو
صَیرفیِ زَر، دلِ چون سنگِ من ۷

صُلْح بِدِه جانِ مرا و مرا
کَزْ جِهَتِ توست همه جَنگِ من ۸

پایِ من از بادْ رَوان تَر شود
گَر تو بگویی که بیا، لَنْگِ من ۹

زان شُده‌‌‌‌اَم بَسته آونگِ تو
کَزْ تو شود چون شِکَر آونگِ من ۱۰

ای تو زِ من فارغ و من زارْ زار
اَه چه شَوَم، چون کُنی آهنگِ من ۱۱

زَنگیِ غَم بر دَرِ شادیِّ روم
رومِ مرا بازخَر از زَنگِ من ۱۲

بی‌گَهی و دوریِ رَهْ باک نیست
نیم قَدَم شُد زِ تو فَرسنگِ من ۱۳

پیریِ من گشته بِهْ از کودکی
تازه شُده روی پُر آژَنگ من ۱۴

خامُش کُن، چون خَمُشان دَنگ باش
تات بگوید خَمُش و دَنگِ من ۱۵