غزل ۱۴۹۶ - زر به باران ده که تا جان را بری

زر به باران ده که تا جان را بری
ور زرت باشد بشو از جان بری ۱

سلطنت خواهی سر و زر را بباز
سلطنت خود نیست کار سرسری ۲

بگذر از یاساق و راه شرع گیر
گر به ایمان تابع پیغمبری ۳

پای همت بر سر دنیا بکوب
تا بر آری دست و پای سروری ۴

نو عروسانند فکر بکر من
خوشترند از لعبتان بربری ۵

گر بیابی حبه ای از قند ما
گنج قارون را به یک جو نشمری ۶

همچو سید تخم نیکی را بکار
گر همی خواهی که از خود برخوری ۷