غزل ۲۱۴۰ - دل دی خراب و مست و خوش، هر سو همی‌افتاد ازو

دلْ دی خَراب و مَست و خوش، هر سو هَمی‌اُفتاد ازو
در گُلْبُنَش جانْ صدزبان، چون سوسنِ آزاد ازو ۱

دل‌ها چو خُسرو از لَبَش شیرین چو شِکَّر تا اَبَد
گَر یک زمان پنهان شود، نالَند چون فَرهاد ازو ۲

چون صد بهشت از لُطفِ او، این قالَبِ خاکی نِگَر
رَشکِ دَمِ عیسی شُده، در زنده کردن باد ازو ۳

در طَبْعِ همچون گولْخَن، ناگَه خلیفه رو نمود
از رویِ میرِ مؤمنان، شُد فَخْرِ صد بغداد ازو ۴

ای ذوقِ تَسبیحِ مَلَکْ بر آسْمان از فَرِّ او
چَشم و چراغِ رهبری، جانِ همه عُبّاد ازو ۵

جانْ صد هزاران گِردِ او، چون اَنْجُم، او مَهْ در میان
مَست و خُرامان می‌رَوَد، چَشم بَدان کم باد ازو ۶

شَعْشاعِ ماهِ چارده، از پَرتوِ رُخسارِ او
هم جَعدهایِ عَنْبَرین در طُرّهٔ شِمْشاد ازو ۷

گَر یک جهان ویرانه شُد، از لشکرِ سُلطانِ عشق
خود صد جهانِ جانِ جان شُد در عِوَضْ بُنیاد ازو ۸

گرچه که بیدادی کُند، بر عاشقان آن غَمْزه‌ها
داده جَمال و حُسن را در هر دو عالَم داد ازو ۹

پا بَرنَهادی بر فَلَک از ناز و نَخوَت این زمین
کَر فَهْم کردی ذَرّه‌یی کین شاهِ خوبانْ زاد ازو ۱۰

عقل از سَرِ گُستاخی‌یی، پیشش دَوید و زَخْم خورْد
چون دید روحْ آن زَخْم را شُد در اَدَب اُستاد ازو ۱۱

صد غُلْغُله اَنْدَر بُتان افتاد و اَنْدَر بُت گَران
تا دست‌ها برداشتند بر چَرخْ در فریاد ازو ۱۲

کاخِر چه خورشید است این کَزْ چَرخِ خوبی تافته ست
این آبِ حیوان چون چُنین دریا شُد و بُگْشاد ازو؟ ۱۳

تا بَردَرید این عشقِ او پَرده‌یْ عروسِ جان‌ها
تا خان و مان بُگْذاشتند یک عالَمی داماد ازو ۱۴

بر سَر نَهاده غاشیه‌یْ مَخْدومْ شَمسُ الدّین کسی
کَزْ بَس جَمال عِزَّتَش جِبْریلْ پَر بِنْهاد ازو ۱۵

زو بَرگُشایَد سِرِّ خود تبریز و جانْ بینا شود
تا کور گردد دیدهٔ نادیدهٔ حُسّاد ازو ۱۶