غزل ۲۱۵۰ - عید نمی‌دهد فرح، بی‌نظر هلال تو

عید نمی‌دَهَد فَرَح، بی‌نَظَرِ هِلالِ تو
کوس و دُهُل نمی‌چَخَد، بی‌شَرفِ دَوالِ تو ۱

من به تو مایل و تویی هر نَفَسی مَلول تَر
وَهْ که خَجِل نمی‌شود مَیلِ من از مَلالِ تو ۲

ناز کُن ای حَیاتِ جان، کِبْر کُن و بِکَش عِنان
شَمس و قَمَر دلیلِ تو، شَهْد و شِکَر دَلالِ تو ۳

آیَتِ هر مَلاحتی ماهِ تو خوانْد بر جهان
مایهٔ هر خُجَستگی ماهِ تو است و سالِ تو ۴

آبِ زُلالْ مِلْکِ تو، باغ و نِهالْ مِلْکِ تو
جُز زِ زُلالِ صافی‌اَت، می‌نَخورَد نِهالِ تو ۵

مِلْکِ توست تَخت‌ها، باغ و سَرا و رَخْت‌ها
رَقص کُند درخت‌ها، چون که رَسَد شِمالِ تو ۶

مَطْبَخِ توست آسْمان، مَطْبَخیانت اَخْتَران
آتش و آبْ مِلْکِ تو، خَلْق همه عِیالِ تو ۷

عشقْ کَمینه نامِ تو، چَرخْ کَمینه بامِ تو
رونَقِ آفتاب‌ها از مَهِ بی‌زَوالِ تو ۸

خُشک لَبَند عالَمی، از لُمَعِ سَرابِ تو
لُطفِ سَراب این بُوَد، تا چه بُوَد زُلالِ تو؟ ۹

ای زِ خیال‌هایِ تو گشته خیال، عاشقان
خَیلِ خیال این بُوَد، تا چه بُوَد جَمالِ تو؟ ۱۰

وصل کُنی درخت را، حالَتِ او بَدَل شود
چون نشود مَها بَدَلْ جان و دل از وصالِ تو؟ ۱۱

زَهر بُوَد شِکَر شود، سنگ بُوَد گُهَر شود
شام بُوَد سَحَر شود از کَرَمِ خِصالِ تو ۱۲

بَس سُخَن است در دِلَم، بسته‌‌‌‌اَم و نمی‌هِلَم
گوش گُشاده‌‌‌‌اَم که تا نوش کُنم مَقالِ تو ۱۳