غزل ۲۱۹۰ - دیدی که چه کرد آن پری رو؟

دیدی که چه کرد آن پَری رو؟
آن ماه لِقایِ مُشتری رو ۱

گشتند بُتان همه نِگوسار
در حُسنِ خَلیلِ آزری رو ۲

شُد کُفر چو شمع‌هایِ ایمان
کآوَرْد به سویِ کافری رو ۳

شُد جُمله جهان بهشتِ خندان
زان سَروِ رَوانِ عَبْهری رو ۴

دارد دو هزار سِحْرِ مُطْلَق
وای اَرْ آرَد به ساحِری رو ۵

اَفْروخت بهار چون گُلِ سُرخ
بر رَغْمِ دلِ مُزَعْفَری رو ۶

کافور نِثار کرد خورشید
بر چهرهٔ شامِ عَنْبَری رو ۷

شُد شیشهٔ زرد هَمچو لاله
زان بادهٔ لَعْلْ اَحْمری رو ۸

فربه شُد عشق و زَفت و لَمْتُر
بِنْهاد خِرَد به لاغَری رو ۹

بر بادهٔ لَعْل زد رُخِ من
تا چند نَهَد به زَرگری رو ۱۰

بَس کُن هَله فِتْنه را مَشوران
یا بَرگردان زِ شاعری رو ۱۱