هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عارف خوشکلام میخواهد تا از تجربیات معنوی و عرفانی خود سخن بگوید. شاعر به دنبال رسیدن به حقیقت و رهایی از دنیای مادی است و از عارف میخواهد تا با بیان حقایق، او را به این مقام برساند. در این شعر، مفاهیمی مانند عرفان، رهایی از دنیای مادی، و جستوجوی حقیقت مطرح شدهاند.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. بنابراین، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
غزل ۲۱۹۲ - ای عارف خوش کلام برگو
ای عارفِ خوش کَلام بَرگو
ای فَخْرِ همه کِرام بَرگو ۱
هر مُمْتَحَنی زِ دست رفته
بر دست گرفت جام، بَرگو ۲
قایم شو و مات کُن خِرَد را
وَزْ باده باقِوام، بَرگو ۳
تا روح شویم جُمله، میْ دِهْ
تا خواجه شود غُلام، بَرگو ۴
قانِع نَشَوم به نورِ روزَن
بِشْکاف حِجابِ بام، بَرگو ۵
بِپْذیر مُدام خوش زِ ساقی
چون مَست شُدی، مُدام بَرگو ۶
آن جامِ چو زَرِّ پُخته بِسْتان
زان سوختگانِ خام، بَرگو ۷
مُبدَل شُد و خوش، حُطامِ دنیا
چون رَستی ازین حُطام، بَرگو ۸
لب بَستم، ای بُتِ شِکَرلب
بیواسطه و پیام، بَرگو ۹
ای فَخْرِ همه کِرام بَرگو ۱
هر مُمْتَحَنی زِ دست رفته
بر دست گرفت جام، بَرگو ۲
قایم شو و مات کُن خِرَد را
وَزْ باده باقِوام، بَرگو ۳
تا روح شویم جُمله، میْ دِهْ
تا خواجه شود غُلام، بَرگو ۴
قانِع نَشَوم به نورِ روزَن
بِشْکاف حِجابِ بام، بَرگو ۵
بِپْذیر مُدام خوش زِ ساقی
چون مَست شُدی، مُدام بَرگو ۶
آن جامِ چو زَرِّ پُخته بِسْتان
زان سوختگانِ خام، بَرگو ۷
مُبدَل شُد و خوش، حُطامِ دنیا
چون رَستی ازین حُطام، بَرگو ۸
لب بَستم، ای بُتِ شِکَرلب
بیواسطه و پیام، بَرگو ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۴۳۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۱۹۱ - ای رونق نوبهار برگو
گوهر بعدی:غزل ۲۱۹۳ - ای صید رخ تو شیر و آهو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
