غزل ۲۲۱۸ - همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو

همه خوردند و برفتند و بِمانْدم من و تو
چو مرا یافته‌یی صُحبَتِ هر خام مَجو ۱

همه سَرسَبزیِ جانِ تو زِاقْبالِ دل است
هَله، چون سَبزه و چون بید مَرو زین لبِ جو ۲

پُر شود خانهٔ دلْ ماه رُخانِ زیبا
گُرُهی هَمچو زُلَیخا، گُرُهی یوسُف رو ۳

حَلقه حَلقه بَرِ او رَقص کُنانْ، دست زنان
سویِ او خُنْبَد هر یک که مَنَم بَندهٔ تو ۴

هر ضَمیری که دَرو آن شَهْ تَشریف دَهَد
هر سویی باغ بُوَد، هر طَرَفی مَجْلِس و طو ۵

چند هنگامه نَهی هر طَرَفی بَهرِ طَمَع؟
تو پراکُنده شُدی، جمع نَشُد نیمْ تَسو ۶

هَله ای عشق که من چاکر و شاگردِ تواَم
که بَسی خوب و لَطیف است تو را صورت و خو ۷

گَرمیِ مَجْلِسی و آبِ حَیاتِ همه‌یی
همه دل گشته و فارغ شُده از فَرْج و گِلو ۸

هَله ای دل که زِ من دیدهٔ تو تیزتَر است
عَجَب آن کیست چو شَمس و چو قَمَر بر سَرِ کو ۹

آن کِه در زَلزَلهٔ اوست دو صد چون مَهْ و چَرخ
وان کِه در سِلْسِلهٔ اوست دو صد سِلسِله مو ۱۰

هفت بَحْر اَرْبِفَزایند و به هفتاد رَسَند
بُوَد او را به گَهِ عَبْره به زیرِ زانو ۱۱

او مگر صورتِ عشق است و نَمانَد به بَشَر
خُسروان بر دَرِ او گشته اَیاز و قُتْلو ۱۲

فَلَک و مِهْر و ستاره، لُمَع از وِیْ دُزدند
یوسُف و پیرهَنَش بُرده ازو صورت و بو ۱۳

همه شیران بُدِه در حَملهٔ او چون سگِ لَنْگ
همه تُرکان شُده زیباییِ او را هِنْدو ۱۴

لب بِبَند و صِفَتِ لَعْلِ لبِ او کَم کُن
همه هیچند به پیشِ لبِ او، هیچ مگو ۱۵