غزل ۲۲۲۵ - شکر ایزد را که دیدم روی تو

شُکرْ ایزد را که دیدم رویِ تو
یافتم ناگَهْ رَهی من سویِ تو ۱

چَشمِ گِریانَم زِ گریه کُنْد بود
یافت نور از نَرگسِ جادویِ تو ۲

بَس بِگُفتم کو وصال و کو نَجاح؟
بُرد این کو کو مرا در کویِ تو ۳

از لبِ اِقْبال و دولَت بوسه یافت
این لبانِ خُشکِ مِدحَت گویِ تو ۴

تیرِ غَم را اِسْپَری مانع نبود
جُز زِرِه‌‌‌هایی که دارد مویِ تو ۵

آسْمانْ جاهی که او شُد فَرشِ تو
شیرمَردی کو شود آهویِ تو ۶

شادْبَختی که غَمِ تو قوتِ اوست
پَهْلَوانی کو فُتَد پَهْلویِ تو ۷

جُست و جویی در دِلَم انداختی
تا زِ جُست و جو رَوَم در جویِ تو ۸

خاک را هاییّ و هویی کِی بُدی
گَر نبودی جَذبِ هایِ و هویِ تو؟ ۹

آبِ دریا تا به کَعْب آید وِرا
کو بیابَد بوسه بر زانویِ تو ۱۰

بَس، که تا هر کَس رَوَد بر طَبْعِ خویش
جُمله خَلْقان را نباشد خویِ تو ۱۱