غزل ۲۲۲۸ - جان ما را هر نفس، بستان نو

جانِ ما را هر نَفَس، بُستانِ نو
گوشِ ما را هر نَفَس، دَستانِ نو ۱

ماهیانیم اَنْدَران دریا که هست
روزْ روزشْ گوهر و مَرجانِ نو ۲

تا فُسونِ هیچ کَس را نَشْنوی
این جهانِ کُهنه را بُرهانِ نو ۳

عیشِ ما نَقْد است، وان گَهْ نَقْدِ نو
ذاتِ ما کان است، وان گَهْ کانِ نو ۴

این شِکَر خور این شِکَر، کَزْ ذوقِ او
می‌دَهَد اَنْدَر دهانْ دندانِ نو ۵

جُمله جان شو، اَرْکسی پُرسَد تو را
تو کِه‌یی؟ گو، هر زمانی جانِ نو ۶

من زمین را لُقمه‌اَم، لیکِن زمین
رویَدَش زین لُقمه صد لُقمانِ نو ۷

زَرد گشتی از خَزان، غمگین مَشو
در خَزان بین تابِ تابستانِ نو ۸