غزل ۵۲۱ - دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن

دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن
پنهان ملول بودن و تنها گریستن ۱

بی درد را به صحبت ارباب دل چه کار
خندیدن آشنا نبود با گریستن ۲

دایم به گریه غرقم و چون نیک بنگرم
زین گریه ره دراز بود تا گریستن ۳

عمری به گریه های هوس آلود صرف شد، کنون
عمری به تازه بایدم و واگریستن ۴

درمان من ز مسیحا مجو که هست
دردم جفای یار و مداوا گریستن ۵

گاهی به یاد سرو قدی، گریه هم خوش است
تا کی ز شوق سدرهٔ طوبا گریستن ۶

هر کس که هست گریه به جانش رواست و بس
نتوان به عالمی تن تنها گریستن ۷

عرفی ز گریه دست نداری که در فراق
دردت ز دل نمی برد الا گریستن ۸