غزل ۵۲۲ - دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن

دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن
مکش گردن که خاک سربلندان می توان بودن ۱

دمی کان غمزه صیدی را به خون غلتان کند
که مشتاق کمند صید بندان می توان بودن ۲

اگر دندان فشردن بر جگر این چاشنی دارد
فدای لذت هر زخم دندان می توان بودن ۳

پی بالا نشینی، واعظا، می را مکن ضایع
بیا در دیر هم صدر لوندان می توان بودن ۴

اگر گاهی لب امید عرفی تلخ می خندد
لبی می خوش ز خیل زهرخندان می توان بودن ۵