هوش مصنوعی: این شعر عرفانی و غنایی، با استفاده از تصاویر زیبا و نمادین مانند می، گل، ماه و عشق، به بیان احساسات شاعرانه و عرفانی می‌پردازد. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، وصال، فنا و رهایی سخن می‌گوید و از خواننده می‌خواهد تا با رها کردن تعلقات دنیوی، به سمت عشق حقیقی حرکت کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و شاعرانه است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از نمادهایی مانند می و میگساری ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد.

غزل ۵۲۹ - بیار شیشهٔ می، بر گل و کلاه فشان

بیار شیشهٔ می، بر گل و کلاه فشان
فروغ می به گریبان مهر و ماه فشان ۱

ز باغ همت ما زهرخنده می روید
به دست ماه بچین و به روی جاه فشان ۲

مجاوران حرم را در آستانهٔ عشق
غبار ناصیه آشوب بر جباه فشان ۳

وکر به مشهد عشق آستین فشان آیی
سر قصب بفشان و به خاک راه فشان ۴

بسوز گریهٔ من، ای بهشت بر در وصل
که مشت شبنم و برگ گلاب شاه فشان ۵

کرشمه ای که نگیرم به جیب حسن آرام
بسوز پرده ای و در دامن نگاه فشان ۶

دمید صبح فنا، دیده باز کن عرفی
بسوز دامن دود و به صبحگاه فشان ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۲۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۵۲۸ - تا تیغ به کف یابی، بر نفس دو دستی زن
گوهر بعدی:غزل ۵۳۰ - ای گریه، خون دل به کنار هوس مکن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.