غزل ۵۵۴ - ای نه فلک ز خوشهٔ صنع تو دانه ای

ای نه فلک ز خوشهٔ صنع تو دانه ای
وز قصر کبریای تو عرش آشیانه ای ۱

در تنگنای کوچهٔ شهر جلال تو
وسعت گه زمانه کمین کارخانه ای ۲

پروازگاه طایر صنعت کجا بود
جایی که دارد از دو جهان آشیانه ای ۳

نه توسن سپهر سراسیمه در رهت
تا حکمتت گرفته به کف تازیانه ای ۴

ذات تو قادرست به ایجاد هر محال
الا به آفریدن چون خود یگانه ای ۵

عفوت ثواب دشمن و حلمت گناه دوست
هر گام چیده عاطفت آب و دانه ای ۶

عرفی تمام معصیت اما به دست او
هست از عنایت تو عنان بهانه ای ۷