غزل ۵۷۰ - نه از غربت اندر وطن می روی

نه از غربت اندر وطن می روی
ز دنبالهٔ مرگ من می روی ۱

بهای تو ای نافه خود کم نبود
که برگشته سوی ختن می روی ۲

نه کم عزتی، ای دُر آخر، چرا
ز تاج سرم در عدن می روی ۳

که دستار، ای گل، به یاد تو بست
که مشتاق وار از چمن می روی ۴

چه مشتاقی ای تن به سوی لحد
که ناشسته اندر کفن می روی ۵

خیالی که عرفی خلد در دلت
که بی موجب از خویشتن می روی ۶