غزل ۲۲۴۹ - به وقت خواب بگیری مرا که هین، بر گو

به وقت خواب بگیری مرا که هین، بَر گو
چو اِشْتهایِ سَماعَت بُوَد، بِگَهْ‌تَر گو ۱

چو من زِ خوابْ سَر و پایِ خویش گُم کردم
تو گوشِ من بِکَشانی که قِصّه از سَر گو ۲

چو رویِ روز نهان شُد به زیرِ طُرّهٔ شب
بگیری‌‌‌‌اَم که ازان طُرّهٔ مُعَنْبَر گو ۳

فُتاده آتشِ خواب اَنْدَرین نِیِستان‌ها
تو آمده که حَدیثِ لبِ چو شِکَّر گو ۴

وَ آن گَهی به یکی بار کِی شویِ قانع؟
غزل تمام کُنم، گویی‌‌‌‌اَم مُکَرَّر گو ۵

بیا بگو چه کُنی گَر زِ خوابْناکیِ خویش
به تو بگوید لالا بُرو به عَنْبَر گو ۶

از آنچه خورده‌ییّ و در نَشاط آمده‌یی
مرا ازان بِخوران و حَدیثِ دَرخَور گو ۷

زِمن چو می‌طَلَبی مُطربیِّ مَستانه
تو نیز با منِ بی‌دل، زِ جام و ساغَر گو ۸

من این به طیبَت گفتم، وَگَرنه خاکِ تواَم
مرا مُبارک و قَیْماز خوان و سَنْجَر گو ۹