هوش مصنوعی: این متن یک شعر عاشقانه است که در آن شاعر عشق و علاقه خود را به معشوق بیان می‌کند و از زیبایی‌ها و ویژگی‌های او مانند رخسار، لب، کف دست و غیره تمجید می‌کند. شاعر حتی حاضر است جان خود را فدای معشوق کند.
رده سنی: 12+ این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ عاطفی و فکری دارد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی ممکن است برای کودکان زیر 12 سال کمی پیچیده باشد.

غزل ۲۲۵۴ - دل من، دل من، دل من بر تو

دلِ من، دلِ من، دلِ من بَرِ تو
رُخِ تو، رُخِ تو، رُخِ بافَرِ تو ۱

صَنَما، صَنَما، گَر جان طَلَبی
بِدَهَم، بِدَهَم، به جان و سَرِ تو ۲

کَفِ تو، کَفِ تو، کَفِ رَحمَتِ تو
لبِ تو، لبِ تو، لبِ شِکَّرِ تو ۳

دَمِ تو، دَمِ تو، دَمِ جانْ وَشِ تو
میِ تو، میِ تو، میِ چون زَرِ تو ۴

دَرِ تو، دَرِ تو، دَرِ بَخششِ تو
گُلِ تو، گُلِ تو، گُلِ اَحْمَرِ تو ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۴۵۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۲۵۳ - نور دل ما، روی خوش تو
گوهر بعدی:غزل ۲۲۵۵ - بنشسته به گوشه‌یی، دو سه مست ترانه گو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.