غزل ۲۲۸۲ - ای جان و دل از عشق تو، در بزم تو پا کوفته

ای جان و دلْ از عشقِ تو، در بَزمِ تو پا کوفته
سَرها بُریده بی‌عَدَد، در رَزمِ تو پا کوفته ۱

چون عَزمِ میدانِ زمینْ کردی تو ای روحِ اَمین
ذَرّاتِ خاکِ این زمین، از عَزمِ تو پا کوفته ۲

فرمانِ خُرَّم شاهی‌‌‌اَت در خونِ دل توقیع شُد
کَف کرد خون بر رویِ خون از جَزمِ تو پا کوفته ۳

ای حَزمِ جُمله خُسروان، از عَهدِ آدم تا کُنون
بِسْتان گِرو از من به جان، کَزْ حَزمِ تو پا کوفته ۴

خوارزمیان مُنْکِر شُده دیدارِ بی‌چون را، ولی
از بینِشِ بی‌چونِ تو، خوارزمِ تو پا کوفته ۵

ای آفتابِ رویِ تو، کرده هَزیمَت ماه را
وان ماهْ در راه آمده از هَزمِ تو پا کوفته ۶

چون شَمسِ تبریزی کُند در مُصْحَفِ دل یک نَظَر
اِعْرابِ او رَقصان شُده، هم جَزمِ تو پا کوفته ۷