غزل ۲۲۸۶ - ای تو برای آب رو، آب حیات ریخته

ای تو برایِ آبِ رو، آبِ حَیاتْ ریخته
زَهر گرفته در دَهان، قند و نَباتْ ریخته ۱

مَست و خَراب این چُنین، چَرخْ ندانی از زمین
از پِیِ آبِ پارگین، آبِ فُراتْ ریخته ۲

همچو خَران به کاه و جو نیست رَوا، چُنین مَرو
بر فُقَرا تو دَرنِگَر، زَرْ صَدَقاتْ ریخته ۳

روح شو و جِهَت مَجو، ذات شو و صِفَت مَگو
زان شَهِ بی‌جِهَت نِگَر، جُمله جِهاتْ ریخته ۴

آه دَریغ، مَغزْ تو در رَهِ پوستْ باخته
آه دَریغ، شاهْ تو در غَمِ ماتْ ریخته ۵

از غَمِ ماتْ شاهِ دل، خانه به خانه می‌دَوَد
رنگ، رُخ و پیاده‌ها، بَهرِ نَجاتْ ریخته ۶

جُسته بَراتْ جانْ ازو، باز چو دیده رویِ او
کیسه دَریده پیشِ او، جُمله بَراتْ ریخته ۷

از صِفَتَش صِفاتِ ما خار شناسْ گُلْ شُده
باز صِفاتِ ما چو گُلْ در رَهِ ذاتْ ریخته ۸

بال و پَری که او تو را بُرد و اسیرِ دام کرد
بال و پَری‌‌ست عاریَت، روزِ وَفاتْ ریخته ۹