رفتن گرشاسب به زمین سرندیب

دگر روز مهراج گردنفراز
بسی کشتی آورد هر سو فراز ۱

به ایرانیان داد کشتی چو شست
دگر کشتی او با سپه بر نشست ۲

ز کشتی شد آن آب ژرف از نهاد
چو دشتی در آن کوه تازان ز باد ۳

تو گفتی که کیمخت هامون چو نیل
به حمله بدرّد همی زنده پیل ۴

چو پیلی به میدان تک زودیاب
ورا پیلبان با دو میدانش آب ۵

تکش تیز و رفتنش بی دست و پای
نه خوردنش کام و نه خفتنش رای ۶

فزون خم خرطومش از سی کمند
ز دندانش بر پشت ماهی گزند ۷

به رفتن برآورده پر مرغ وار
همی ره به سینه خزیده چو مار ۸

گهی حلقه خرطومش اندر شکم
گهی بسته با گاو و ماهی به هم ۹

یکی دشتش از پیش سیماب رنگ
سراسر چو پولاد بزدوده زنگ ۱۰

زمینی بمانند گردان سپهر
درو چون در آیینه دیدار چهر ۱۱

بیابانی آشفته بی سنگ و خاک
مغاکش گهی کوه و گه کُه مغاک ۱۲

یکی دشت سیمین بی آتش به جوش
گه آسوده از نعره گه با خروش ۱۳

بدیدن چنان کابگینه درنگ
ز شورش چو کوبند بر سنگ سنگ ۱۴

دوان او در آن دشت و راه دراز
گهی شیب تازنده گاهی فراز ۱۵

گهی چون یکی خانه در ژرف غار
گهی چون دژی از بر کوهسار ۱۶