شگفتی جزیره هر دو زور و خوشی هوا و زمین

همه کوهش از رنگ گل ناپدید
همه راغ پُر سوسن و شنبلید ۱

زمین چرخ و ، ابرش بخار بهشت
هوا مشکبوی ، آب عنبر سرشت ۲

تو گفتی بهار از پَی ِدین به کین
سپه کرد و آمد برون از کمین ۳

کمان آزفنداق شد ژاله تیر
گل غنچه ترگ و زره آبگیر ۴

شکوفه چو بر رشته کرده گهر
درختان چو طاووس بگشاده پر ۵

هزاران رده دید گل هر کسی
ازین تازه گلهای ما مِه بسی ۶

ستاک سمن بود زانسان ببر
که یک مرد بستم گرفتی به بر ۷

گل رسته بُد شسته باران ز گرد
چو گیلی سپرها چه سرخ و چه زرد ۸

بنفشه به بالای یکیّ درفش
ببر برگ هر یک چو جامی بنفش ۹

همه لاله بُد رسته بیراه و راه
دو چندان که باشد عقیقین کلاه ۱۰

ز بوی گل و سنبل و ارغوان
همی گشت فرتوت از سر جوان ۱۱

به گیتی نشانی نداد آدمی
جزیری بدان خوشیّ و خرّمی ۱۲

چنین داستان بود از آن بوم و رُست
که یک سال هرک ایدر آرام جست ۱۳

هزاران اگر نوبهاران و تیر
برآید ، نه بیمار گردد نه پیر ۱۴

خروشان بسی مرغ بُد در هوا
همه خوب رنگ و همه خوش نوا ۱۵

خدنگ از کمان پهلوان کرد راست
از آن مرغ چندی بیفکند خواست ۱۶

بدو گفت ملاّح کای ارجمند
مرین و مرغکان را نشاید فکند ۱۷

که در ژرف دریا هر آنجایگاه
که ناگه شود کشتیی گم ز راه ۱۸

به سوی ره این مرغ با خشم و جوش
همی دارد از پیش کشتی خروش ۱۹

که تا بر پی بانگ و پرواز اوی
برانند کشتی برآواز اوی ۲۰

کجا مار بینند و نیز از نهنگ
بدرّندش از هم به منقار و چنگ ۲۱

گرفتند از آن زنده چندی شکار
مگر از پی کشتی آید به کار ۲۲