غزل ۲۲۹۹ - سراندازن همی‌آیی زراه سینه در دیده

سَراندازن هَمی‌آیی زِراهِ سینه در دیده
فُسونِ گرم می‌خوانی، حِکایَت‌هایِ شوریده ۱

به دَم در چَرخ می‌آری فَلَک‌ها را و گَردون را
چه باشد پیشِ اَفْسونَت یکی ادراکِ پوسیده؟ ۲

گناهِ هر دو عالَم را به یک توبه فرو شویی
چرایی زَلَّتِ ما را تو در انگشتْ پیچیده؟ ۳

تو را هر گوشه اَیّوبی، به هر اطرافْ یعقوبی
شِکَسته عشقْ دَرهاشان، قُماش از خانه دُزدیده ۴

خُرامان شو به گورستان، نِدایی کُن بِدان بُستان
که خیز ای مُردهٔ کُهنه بِرَقص ای جسمِ ریزنده ۵

همان دَم جُمله گورستان شود چون شهر، آبادان
همه رَقصان، همه شادان، قَضا از جُمله گَردیده ۶

گِزافه این نمی‌لافَم، خیالی بَرنمی بافَم
که صد رَه دیده‌‌‌‌اَم این را، نمی‌گویم زِ نادیده ۷

کسی کَزْ خَلْق می‌گوید که من بُگْریختم، رفتم
صَدَقْ گو، گَر گَریبانش پَسِ پُشت است بِدْریده ۸

خَمُش کُن بِشْنو ای ناطِق، غَمِ معشوق با عاشق
که تا طالب بُوَد جویان، بُوَد مَطْلَب سِتیزیده ۹