فصل اندر صفا و اخلاص

پس چو مطلوب نبود اندر جای
سوی او کی بود سفرت از پای ۱

سوی حق شاهراه نفس و نَفَس
آینهٔ دل زدودن آمد و بس ۲

آینهٔ دل ز زنگ کفر و نفاق
نشود روشن از خلاف و شقاق ۳

صیقل آینه یقین شماست
چیست محض صفاء دین شماست ۴

پیش آن کش به دل شکی نبود
صورت و آینه یکی نبود ۵

گرچه در آینه به شکل بوی
آنکه در آینه بود نه توی ۶

دگری تو چو آینه دگرست
آینه از صورت تو بی‌خبرست ۷

آینهٔ صورت از صفت دور است
کان پذیرای صورت از نور است ۸

نور خود زآفتاب نبریده‌ست
عیب در آینه است و در دیده‌ست ۹

هرکه اندر حجاب جاویدست
مثل او چو بوم و خورشیدست ۱۰

گر ز خورشید بوم بی‌نیروست
از پی ضعف خود نه از پی اوست ۱۱

نور خورشید در جهان فاشست
آفت از ضعف چشم خفاشست ۱۲

تو نبینی جز از خیال و حواس
چون نه‌ای خط و سطح و نقطه‌شناس ۱۳

تو در این راه معرفت غلطی
سال و مه مانده در حدیث بطی ۱۴

گوید آنکس درین مقام فضول
که تجلی نداند او ز حلول ۱۵

گرت باید که بر دهد دیدار
آینه کژ مدار و روشن‌دار ۱۶

کافتابی که نیست نور دریغ
آبگینت نماید اندر میغ ۱۷

یوسفی از فرشته نیکوتر
دیو رویی نماید از خنجر ۱۸

حق ز باطل معاینه نکند
خنجرت کار آینه نکند ۱۹

صورت خود در آینهٔ دل خویش
به توان دید از آن که در گِل خویش ۲۰

بگسل آن سلسله که پیوستی
که ز گِل دور چون شدی رستی ۲۱

زانکه گِل مُظلمست و دل روشن
گِل تو گاخنست و دل گلشن ۲۲

هرچه روی دلت مصفاتر
زو تجلی ترا مهیاتر ۲۳

نه چو زامت فزونش بود اخلاص
گشت بوبکر در تجلّی خاص ۲۴