غزل ۲۳۰۷ - بربند دهان از نان، کآمد شکر روزه

بَربَند دَهان از نان، کآمَد شِکَرِ روزه
دیدی هُنرِ خوردن، بِنْگَر هُنرِ روزه ۱

آن شاهِ دو صد کشور، تاجیت نَهَد برسَر
بَربَند میانْ زوتَر، کآمَد کَمَرِ روزه ۲

زین عالَمِ چون سِجّین، بَرپَر سویِ عِلّیّین
بِسْتان نَظَرِ حَق بین، زود از نَظَرِ روزه ۳

ای نُقرهٔ با حُرمَت، در کورهٔ این مُدَّت
آتش کُنَدت خِدمَت اَنْدَر شَرَرِ روزه ۴

روزه نَمِ زَمزَم شُد، در عیسیِ مَریَم شُد
بر طارَم چارَم شُد، او در سَفَرِ روزه ۵

کو پَر زدنِ مُرغان، کو پَرِّ مَلَک ای جان
این هست پَرِ چینه، و آن هست پَرِ روزه ۶

گَر روزه ضَرَر دارد، صد گونه هُنر دارد
سودایِ دِگَر دارد، سودایِ سَرِ روزه ۷

این روزه دَرین چادَر، پنهان شُده چون دِلْبَر
از چادَرِ او بُگْذر، واجو خَبَرِ روزه ۸

باریک کُند گَردن، ایمِن کُند از مُردن
تُخْمَه اثرِ خوردن، مَستی اثرِ روزه ۹

سی روز دَرین دریا، پا سَر کُنی و سَر پا
تا دَررَسی ای مولا، اَنْدَر گُهَرِ روزه ۱۰

شیطانْ همه تَدبیرش، وان حیله و تَزویرش
بشکست همه تیرش پیش سپر روزه ۱۱

روزه کَر و فَرِّ خود، خوش‌تَر زِ تو بَرگوید
دَربَند دَرِ گفتن، بُگشایْ دَرِ روزه ۱۲

شَمسُ الْحَقِ تبریزی هم صبری و پَرهیزی
هم عیدِ شِکَرریزی، هم کَرّ و فَرِ روزه ۱۳