غزل ۲۳۱۰ - ای غایب ازین محضر، از مات سلام الله

ای غایبِ ازین مَحْضَر، از مات سَلامُ اللّهْ
وِیْ از همه حاضرتَر، از مات سَلامُ اللّه ۱

ای نورِ پَسَندیده، وِیْ سُرمهٔ هر دیده
اَحْسَنْت زِهی مَنْظَر، از مات سَلامُ اللّه ۲

ای صورتِ روحانی، وِیْ رَحْمَتِ رَبّانی
 بر مومن و بر کافَر، از مات سَلامُ اللّه ۳

چون ماهِ تمام آیی، وانگاه زِ بامْ آیی
ای ماهْ تو را چاکَر، از، از مات سَلامُ اللّه ۴

ای غایبِ بَس حاضر، بر حالِ همه ناظِر
وِیْ بَحْرِ پُر از گوهر، از مات سَلامُ اللّه ۵

ای شاهِدِ بی‌نُقصان، وِیْ روحْ زِ تو رَقصان
وی مستی تو در سر، از مات سَلامُ اللّه ۶

ای جوششِ میْ از تو، وِیْ شِکَّرِ نِی از تو
وَزْ هر دو تویی خوش‌تَر، از مات سَلامُ اللّه ۷

شَمسُ الْحَقِ تبریزی در لَخْلَخه آمیزی
هم مُشکی و هم عَنْبَر، از مات سَلامُ اللّه ۸