غزل ۲۳۱۱ - از انبهی ماهی، دریا پنهان گشته

از اَنْبُهیِ ماهی، دریا پِنِهان گشته
اَنْبُه شُده قالَب­ها تا پَردهٔ جان گشته ۱

از فُرقَتِ آن دریا، چون زَهر شُده شِکَّر
زَهر از هَوَسِ دریا، آب حَیَوان گشته ۲

در عِشرَتِ آن دریا، نی این و نه آن بوده
بر ساحِلِ این خُشکی، این گشته و آن گشته ۳

اَنْدَر هَوَسِ دریا، ای جانِ چو مُرغابی
چندان تو چُنین گفته کَزْ عشقْ چُنان گشته ۴

دوش از شِکَم دریا، بَرخاست یکی صورت
وان غَمْزه‌‌اَش از دریا بَس سَخته کَمان گشته ۵

دل گفت به زیرِ لب من جان نَبَرَم از وِیْ
سوگند به جانِ دل، کان کارْ چُنان گشته ۶

از غَمْزهٔ غَمّازی، وَزْ طُرفهٔ بغدادی
دل گشته چُنان شادی، جانَم همدان گشته ۷

در بیشه دَرافتاده در نیم شبی آتش
در پُختنِ این شیران، تا مَغزْ پَزان گشته ۸

از شُعلهٔ آن بیشه، تابان شُده اندیشه
تا قالَبِ جان پیشه، بی‌جا و مَکان گشته ۹

گرمابهٔ روحانی، آوَخ چه پَری خوان است
وین عالَمِ گورستان، چون جامه کَنان گشته ۱۰

از بَهرِ چُنین سِرّی، در سوسن­ها بِنْگَر
دستوریِ گفتن نی، سَر جُمله زبان گشته ۱۱

شَمسُ الْحَقِ تبریزی، دَرتافته از روزَن
تا آنچه نیارَم گفت، چون ماهْ عِیان گشته ۱۲