غزل ۲۳۱۵ - دل دست به یک کاسه با شهره صنم کرده

دل دست به یک کاسه با شُهره صَنَم کرده
انگشت بَرآورده اَنْدَر دَهَنَم کرده ۱

دلْ از سَرِ غَمْازی، یک وَعده ازو گفته
درخواسته من از وِیْ، او نیز کَرَم کرده ۲

عشقش زِ پِیِ غَیرت، گفتا که عِوَض جانْ دِهْ
این گفت به جان رفته، جان نیز نَعَم کرده ۳

از بَعدِ چُنان شَهدی، وَزْ بَعدِ چُنان عَهدی
لشکرکَشِ هِجْرانَت بر بَنده سِتَم کرده ۴

از هَجْرعَجَب نَبْوَد این ظُلْم و سِتَم کردن
کو پَرچمِ عُشّاقان صد گونه عَلَم کرده ۵

ای آن کِه زِ یک بَرقی از حُسنِ جَمالِ خود
این جُمله هستی را در حالْ عَدَم کرده ۶

وان گَهْ زِ وجودِ تو، بَرساخته هستی را
تا جُمله حوادث را اَنْوارِ قِدَم کرده ۷

دَه چَشم شُده جان‌ها، چون نایْ بِنالیده
چون چَنگ شُده تنها، هم پُشت بِخَم کرده ۸

بَس شادیِ در شادی، کان را تو به جان دادی
وَزْ بَهرِ حَسودان را در صورتِ غَم کرده ۹

اَنْدَر پِیِ مَخْدومی، شَمسُ الْحَقِ تبریزی
کِی باشد تَن چون دل، از دیده قَدَم کرده؟ ۱۰