غزل ۲۳۲۶ - ای بر سر بازاری، دستار چنان کرده

ای بر سَرِ بازاری، دَستار چُنان کرده
رو با دِگَران کرده، ما را نِگَران کرده ۱

ما را بِگَزیده لب کآیَم بَرِ تو امشب
وان خَلْوتِ چون شِکَّر، یا لب شِکَران کرده ۲

با صِدقِ ابوبکری، چون جُمله همه مَکْری؟
کو زَهره که بِشْمارم این کرده و آن کرده ۳

زُهد از تو مُباحی شُد، تَسبیحْ صُراحی شُد
جان را که فَلاحی شُد با رَطْلِ گِران کرده ۴

جان شُد چو کبوتر، جان زوتَر هَله، زوتَر، جان
ای تَن تَنِتَن کرده، تَن را همه جان کرده ۵

از عشقِ شبِ زُلفَت، آن ماهْ گُدازیده
وَزْ پَرتوِ رُخسارت، خورشیدْ فَغان کرده ۶

ای دفترِ هر سِرّی، شَمسُ الْحَقِ تبریزی
ای طُرفهٔ بغدادی، ما را همدان کرده ۷