غزل ۲۳۲۸ - چون عزم سفر کردی، فی لطف امان الله

چون عَزمِ سَفَر کردی، فی لُطفِ اَمانِ اللّهْ
پیروز تو واگَردی، فی لُطْفِ اَمانِ اللّهْ ۱

ای شاد کُنِ دل‌ها، اَنْدر همه منزل‌ها
در حُسن و وَفا فَردی، فی لُطْفِ اَمانِ اللّهْ ۲

هم رایَتِ اِحْسان را، هم آیَتِ ایمان را
تا عَرشْ بَرآوَرْدی، فی لُطْفِ اَمانِ اللّهْ ۳

تو بیش کُنی کم را، از دلْ بِبَری غَم را
از رُخ بِبَری زَردی، فی لُطْفِ اَمانِ اللّهْ ۴

از آتشِ رُخسارت، وَزْ لَعْلِ شِکَربارَت
در دِیْ نَبُوَد سردی، فی لُطْفِ اَمانِ اللّهْ ۵

آگاه تویی در دِهْ، اَحْسَنْت زِهی سَردِه
هم دادی و هم خوردی، فی لُطْفِ اَمانِ اللّهْ ۶

در عشقِ خداوندی، شَمسُ الْحَقِ تبریزی
چون عشقْ جُوامَردی، فی لُطْفِ اَمانِ اللّهْ ۷