غزل ۲۳۲۹ - هر موی من از عشقت، بیت و غزلی گشته

هر مویِ من از عشقَت، بیت و غَزَلی گشته
هر عضوِ من از ذوقَت، خُمِّ عَسَلی گشته ۱

خورشیدِ حَمَلْ رویَت، دریایِ عَسَلْ خویَت
هر ذَرّه زِ خورشیدت، صاحِب عَمَلی گشته ۲

این دلْ زِ هوایِ تو، دل را به هوا داده
وین جانْ زِ لِقایِ تو، بُرجِ حَمَلی گشته ۳